Kej chodzi ô życie i śmierć, ludzie dycki sōm przizwyczajeni do potajlowanio jejich na dwie przeciwne krajności: życie to świyże i ciepłe ranowe światło, kwitnōnce kwiotki na gałōnzkach i nadzieja trzymano ściśle w palmach; w czasie kej śmierć je zimnōm i niymōm nocōm, wyschniyntymi liściami, kere spadajōm z gałōnzek, i niyunikniōnym kōniecym, przed kerym uciykamy. Ta instynktowno strach sprawio, iże czynsto sōmy ôbsesyjōm przedugszanio dugości życio, ale ignorujymy eksploracyjo głymbokości życio i dycki niy chcymy stawić czoła faktowi, iże śmierć je niyzastōsowanōm tajlōm życio. Nikej niy sōm rozdzielōnymi wrogami, ale kōmpanami, co wspōłistniejōm i zależōm ôd siebie nawzajym w cyklu przirody.
Dlocenność życio niy leży w wieczności, ale w jego skōńczyniu i żywotności.Życie to rajza w jednostrōnku. Zaczynajōnc ôd krzyku narodzynio, tykamy ciepła i zimności świata ze ciekawościōm i yntuzjazmym, ôdczuwōmy ciepło familijnyj fascynacyje, szczyrość przijaźni i piykno miyłości, doświadczamy śmiechu i łez, gładkości i frustracyje, rosnōmy w kożdym doświadczyniu i zbogacōmy sie w kożdym percepcyji. Dziki kwast bōdzie dōnżyć do przełamanio ziymie, mały kwiot brawo kwitnie w strōna słōńca, a lytajōncy ptok bōdzie utrwalowo rozproszać swoje krzidła i szybkować. Wszyske życia na świecie starajōm sie jak nojlepij zaświytlić swojim włosnym światłym w ôgraniczōnym czasie, co je nojbarzij ôryginalnym znaczyniym życio - niy ino istnieć, ale rosnōńć ciepło, czuć sie uważnie i ôstawić wyjōntkowy włosny szlak. Niy musimy sie walczyć z tym, kedy życie sie kōńczy, ino czcimy kożdo chwila teraźniyjszości, miyłujymy powŏżnie, żyjymy powożnie i wypołniajymy ôgraniczōne życie ciepłym i wertym.
Śmierć niy ma straszno. Niy chodzi ô zniszczynie życio, ale ô cykl i przeznaczynie przirody.Narodzynie, starzynie sie, choroba i śmierć to nojsprawiedliwsze prawa na świecie, żodyn niy może być wyjōntkym niyznoleżnie ôd bogactwa abo statusu. Dycki myślymy, iże śmierć je stratōm, rozstaniym i kōniec wszystkigo, ale z inkszyj perspektywy śmierć je ino przekształcyniym form życio: ôpadłe liście przekształcajōm sie we źrōdłowe marza, coby pożywiać nowe drzewa, biegnōnce wody łōnczōm sie w rzyki i morza, coby wrōcić do ôgrōmności, a stracōne życia nikej tak naprowdy niy znikajōm. Ci, kerych kochaliśmy, ciepło, kere ôstawiyliśmy, i życzliwość, kero przekazowaliśmy, dycki ôstanōm na świecie, stanōm sie światłym w pamiyńci niyskorniyjszych gyneracyji i integrujōm sie w cykl przirody. Śmierć uczy nos czcić, skłōnio nos pojōńć kruchość i drogocenność życio, skłōnio nos ôpuścić ôbsesyje i spory, wiedzieć, jak reszpektować życie, traktować inkszych i siebie łagodnie. Niyma to ćmawy kōniec, ale przipōminanie, iże winni my żyć tak, jak chcymy, w czasie, kej majymy życie.
Cykl życio i śmierci je wiecznym prawym wszechświata, a tyż nojłagodniyjszōm prowdōm życio. Niy musimy sie ôbawić przijścio śmierci, ani marnować czasu życio. Życie dowo nōm prawo do czulynio świata, a śmierć dowo nōm spokōj, coby uspokojić przeszłość. Dopełniajōm sie wzajymnie, dziynki czemu kożde życie je synsowne, a kożde pożegnanie znaczōncym. Możemy wszyscy traktować życie z powdziyńciym, ôbyjmować życie z yntuzjazmym, stawić czoła rozstaniu i zakōńczyć ze spokojnym i pokojowym usōndkym, pojōńć, iże winnimy żyć genialnie w połni, kej żyjymy, i pokojowo zaakceptować ukłod przirody, kej przechodzimy, i żyć nojbarzij autentycznym i ciepłym jaźniym w cyklu śmierci.
